Algarve: In de voetsporen van dichter Antonio Aleixo (1/3)

Net na het wegtrekken van de laatste grijze regenwolken die plaats ruimden voor een zonovergoten zomerse herfstdag ontmoetten we op de drukke markt van Loulé dichter poëet Antonio Aleixo die aan zijn tafeltje op de stoep, van zijn ochtendlijke koffie genoot…

Dromer en realist, historicus en natuurfreak. Zijn favoriete tafeltje op de stoep situeert zich tegenover het tafeltje in koffiehuis Calcinha, opgericht in 1929, waar dokter José Bernardo Lopes steevast de armen op een koffie uitnodigde, aspect dat in het koffiehuis met een gedenkplaat levendig wordt gehouden. Antonio vertelt ronduit over ‘zijn’ Algarve, de natuur, de geschiedenis, de gezonde levenswijze, de toekomst zodat je deze zuidelijke Portugese provincie vanuit een eerder ongewoon oogpunt gaat beleven. De provincie Algarve neemt gans de zuidelijke kuststrook van Portugal, circa 170 km in beslag. Het eerder heuvelachtige binnenland is vooral agrarisch getint met een ontluikende wijnbouw die zich stilaan op Europees niveau eist, toeristisch is het een ongerept gebied. Onze trial in het gezelschap van onze sociaal geëngageerde leidsman verloopt dan ook uitsluitend in de absolute kuststrook. Boeiend en verrassend alleszins hoewel je jezelf meer dan eens in het verleden moet profileren. Loulé is een authentiek stadje met een levendige food market tour waaraan we apart aandacht besteden.

De regio dankt zijn naam aan de Muzelmannen die er indertijd heersten nadat ze vanuit Spanje ook dit deel van het Iberisch schiereiland veroverden. AlGarve betekent het “westen”, de regio ligt inderdaad vanuit Cordoba gezien ten westen van deze stad. De vele dorpsnamen in de regio die met ‘al’ beginnen verwijzen steevast naar de Moorse invloeden, meerdere wisten trouwens hun eeuwenoude functies die ze tijdens de bezetting meekregen te bewaren, oude havens werden omgebouwd tot moderne jachthavens.

De rijkdommen van het middeleeuwse koninkrijk Portugal trokken ook de economie van deze regio de hoogte in. Vanuit Indië werd de ‘cha’ ingevoerd die in twee vormen werd opgeslagen, deze voor nationaal verbruik en deze voor de export, kisten en balen die de letter ‘t’ meekregen. Vrij snel kreeg het product de naam ’tcha’ of gewoonweg ‘thee’, de oorspronkelijke benaming wordt nog enkel in Rusland en Turkije weergevonden. Aleixo voert ons mee naar Lagos, een stad die eveneens een belangrijke rol speelde in de middeleeuwse welvaart, weliswaar door een minder fraai gegeven, nl de import van slaven en de slavenmarkt. Vanuit het Nigeriaanse Lagos werden zwarte slaven ingevoerd die op de Portugese markt, de eerste overdekte Europese slavenmarkt, werden doorverkocht en geëxporteerd, o.m. naar overzeese en Amerikaanse kolonies. De slavenhandel is zeker geen fraai voorbeeld voor de welvaart van Algarve, maar moet aldus onze dromer in zijn exacte historische context worden geplaatst.

Lagos is een van de oudste steden in de Algarve en zou gesticht zijn in het jaar 2000 voor Christus. Ze werd in de 13de eeuw herovert door koning Alfons II en werd het centrum voor ontdekkingsreizen in Portugal, het standbeeld van Hendrik de Zeevaarder verwijst naar dit centrum. Na een verwoestende aardbeving in 1755 bleven slechts weinig oude gebouwen bewaard, de heropbouw duurde tot in de 19de eeuw. In het compacte stadscentrum vindt men tal van kleurrijke panden boordevol prachtige azujelos, de tegeltjes die ook elders in Portugese steden worden weergevonden. In de 80-er jaren stond de stad ook bekend voor de grote groepen hippies die er werden teruggevonden, leuke kleine boetiekjes en straatkunstenaars zijn de restanten van deze trend.

In de buurt van de Avenida dos Descobrimentos zijn er nog enkele mooie gebouwen met de bergen van de Serra de Monchique op de achtergrond. Het Forte do Pau da Bandeira is het symbool van Lagos Het best bewaarde deel vind je aan Avenida dos Descobrimentos. Het is met recht één van de populairste bezienswaardigheden in Lagos! Lagos is rijk aan tal van mooie kerkjes, maar de Igreja de Santo António bulkt van rijkdom. De oorspronkelijke kerk, 1701, ging verloren bij de aardbeving in 1755 maar werd in 1769 helemaal opnieuw opgebouwd. De buitenkant oogt simpel met zijn ongelijke klokkentorens, maar het interieur is bijzonder rijkelijk met goud versierd, en loont een bezoekje. (wordt vervolgd).