Hélène Thibon legt uit hoe de crisis hen „dwingt om anders te denken, om onze manier van leven te herzien”. Dit jaar hebben we allemaal te maken gehad met hittegolven en droogte: zowel in het noorden als in het zuiden. Het was al zo vroeg „mooi” weer dat we op 1 mei de eerste bloemen aan de wijnstokken zagen bloeien – een record voor ons!
Gelukkig hadden we een zeer regenachtige winter en het begin van de lente, waardoor de waterreserves overvloedig waren; dat heeft ervoor gezorgd dat we de planten deze zomer konden redden. Jullie hebben het allemaal gehoord: de records voor hitte, duur, droogte en bosbranden zijn verbroken. Het zijn zeer trieste records, en het trieste is dat ze de komende jaren waarschijnlijk nog verder zullen worden verbroken.
Ik verwijs naar de weersgegevens, zodat jullie een beeld krijgen van de omstandigheden waarin we deze zomer hebben moeten werken en de gewassen hebben moeten verzorgen. Nogmaals, ik herhaal mezelf: hoewel het klimaat zorgwekkend en beangstigend is, kunnen landbouwkunde en biodynamica veel bijdragen aan de aanpassing daaraan. Maar let op: we kunnen ons slechts tot een bepaalde grens aanpassen. En die grens hebben we deze zomer voor het eerst overschreden: het was namelijk onze eerste confrontatie met hittestress. Maar dit jaar was er geen tekort aan water en toch zagen we in augustus het rijpingsproces (met name bij de Grenache-druiven) gedurende ongeveer tien dagen volledig tot stilstand komen; de bladeren zijn omgekruld en hebben ze een geelbruine kleur gekregen, maar ze zijn niet verdroogd en ook niet afgevallen; nee, ze zijn in een soort rusttoestand geraakt, net als de druiven… We moesten wachten op de langverwachte regen van 20 augustus en een heel lichte daling van de temperaturen voordat de Grenache-druiven loskwamen.
Kortom, we zijn op 30 juli met de oogst begonnen en hebben deze op 31 augustus afgerond. Dit was de langste oogst die we ooit hebben meegemaakt! We werkten ’s ochtends een paar uur, want vanaf 11 uur werd de temperatuur ondraaglijk en waren de druiven veel te warm om naar de kelder te brengen. Voor het derde jaar op rij (2022, 2025, 2026) was er geen oogst in september. De opwarming van de aarde is in volle gang en versnelt. Opnieuw toonde de wijngaard zich veerkrachtig: een normale oogst qua volume. Redelijke alcoholgehaltes en zuurgraad. Fruitige wijnen: door vroeg te beginnen en de rijping nauwlettend te volgen, hebben we de valkuil van gekookte, jamachtige aroma’s kunnen vermijden…
De gistingen zijn goed verlopen, zonder enige afwijking; vandaag zijn alle wijnen klaar, overgeheveld en netjes opgeslagen, elk in hun eigen vat of tank, overal. Ook wij ontkomen niet aan de daling van de verkoopcijfers. Maar in spannende, moeilijke tijden lijkt het me belangrijk om geen concessies te doen aan de hoge eisen van ons vak, geen concessies te doen aan rechtschapenheid, eerlijkheid en transparantie in onze zakelijke relaties, en niet te bezwijken voor de verleidingen van onenigheid; nee, integendeel, ik denk dat het nu tijd is voor solidariteit, voor samenhorigheid, om ‘de schouders onder elkaar te zetten’.
Als boerenfamilie maken we beproevingen mee, klimatologische rampen (verwoestende hagel, vorst, droogte enz.); we kennen de pijn en de economische beproeving van alles te verliezen, en alleen door solidariteit en een veerkrachtige instelling zijn we overeind gebleven; Dus deze economische crisis (en ik moet u bekennen dat, hoewel ze zwaar is, ze mij in het niet valt bij de ecologische crisis) zullen we samen doorstaan, door ons gezamenlijk in te spannen, elkaar te steunen, te geloven in onze eigen veerkracht en te vertrouwen op de veerkracht van de ander.
En we zullen er zeker niet uitkomen met een verdeeldheid zaaiende houding, noch door te proberen ‘de deken naar ons toe te trekken’ (het is waar dat de deken kleiner is geworden, maar we moeten hem delen omdat hij nog steeds warmte geeft). Ik weet dat er helaas slachtoffers zullen vallen, dat sommigen aan de kant zullen blijven staan; laten we proberen dat er zo min mogelijk zijn, en voor degenen die moeten opgeven: laat dat op een waardige manier gebeuren. En om op een positieve noot af te sluiten: deze crisis dwingt ons om anders te denken, om onze manier van leven te herzien.
Is het niet interessanter om dingen te hergebruiken in plaats van ze kapot te maken om ze opnieuw te maken? Juist vanuit deze benadering hebben we het gewicht van onze flessen iets verhoogd en worden onze etiketten met in water oplosbare lijm aangebracht (ja, het etiket laat los of gaat kromtrekken als de fles te lang aan vocht wordt blootgesteld), maar hierdoor voldoen we aan de Ré-Emploi-normen. www.vracetreemploi.com En u zult een klein logo zien verschijnen. Het is een kleine stap, maar we moeten het allemaal doen. Familie THIBON-MACAGNO – 07700 St Marcel d’Ardèche.
